Warren Ellis' Black Summer

Ja, dat is George Bush Jr. die daar op de grond ligt.

Black Summer van Warren Ellis en Juan Jose Ryp kun je het best omschrijven als de Watchmen van de jaren '00. Tuurlijk ontbreekt er een bepaald niveau van subtitliteit en oog voor detail. Daarnaast kan en zal er waarschijnlijk niet snel meer een comic uitgebracht worden die teweeg kan brengen wat Watchmen destijds teweegbracht, maar al met al is het volgens mij een redelijk faire observatie als ik zeg dat Black Summer gezien kan worden als een moderne variant op de nu klassieke comic van Alan Moore. Al was het alleen maar vanwege de manier waarop een aantal tijdgebonden thema's worden behandeld met behulp van verschillende superheroes met issues.

Als hier de toon niet mee is gezet, weet ik het ook niet meer.

John Horus maakt deel uit van een de Seven Guns. De Seven Guns zijn zeven (surprise!!) personen die allemaal één specifieke skill, maar ook hun zenuwstelsel enhanced krijgen. Daarnaast beschikken ze onderling over een draadloos communicatiesysteem. Ze worden geleid door Frank Blacksmith van de CIA, die op een gegeven moment zijn eigen dood in scene zet. De comic opent met het gegegeven dat één van de andere Guns, Tom Noir, dankzij Horus' acties uit zijn isolement wordt gehaald. Tegenwoordig zijn de Guns, die oorspronkelijk al niet de beste vrienden waren, namelijk geen operationeel team meer. Zodra Horus op nationale tv aankondigt wat hij zojuist heeft gedaan, wordt er martial law uitgeroepen en Frank Blacksmith komt ineens weer tevoorschijn om Horus, Noir en de andere Guns uit te schakelen. De Guns, op Horus na, besluiten te herenigen om Horus te stoppen. Wat volgt is een verhaal van intrige en betrayal dat ik je zeker aan kan raden gewoon te lezen.

Wat opvalt aan de comic is dat al vrij snel duidelijk is dat een aantal teamleden elkaar niet bepaald mogen en dit heeft duidelijk invloed op de manier waarop de personages met elkaar interacteren. Het is verfrissend om te lezen over een groep mensen die dusdanig verschillen qua politieke ideologieën en andere beweegredenen, dat het de groepsdynamiek beïnvloedt. Natuurlijk komt het niet als een verrassing, want je bent wel werk van Warren Ellis aan het lezen en die heeft redelijk wat ervaring met aparte groepsdynamica, zoals eerder al te lezen was in DV8, Nextwave en Thunderbolts. Het tekenwerk van artiest Juan Jose Ryp leent zich ook uitstekend voor dit boek. Ryp's gedatailleerde stijl werkt perfect bij dit bijzonder grafische verhaal. Normaal ben ik fan wat meer stylishe art, maar bij een wat meer gritty/serieus verhaal zoals dit hoort ook een wat rauwere stijl zoals die van Juan Jose. Daarmee wil ik trouwens niet zeggen dat er niet volop gebruik gemaakt wordt van kleur, want het is een zeer kleurrijke comic.

Verder kan ik de vergelijking met Watchmen niet maken zonder er verder op in te gaan. Wat ten eerste opvalt, is dat het beide heel erg producten van de tijd zijn. Met name als je de werken in de geschiedenis plaatst. Watchmen; jaren '80, president Nixon, de oliecrisis, de koude oorlog. Black Summer; jaren '00, president Bush, 9/11, vrijheid vs. hoe ver kan je gaan om die vrijheid te bewaren. Beiden proberen ze de maatschappij als het ware een spiegel voor te houden en belangrijker; beiden gaan in op de vraag wat is er beter voor het algemeen belang en hoe ver mag je daarin gaan? Al met al is Black Summer een zeer geslaagde comic die superheroes net als Watchmen op een realistische manier in onze werkelijkheid plaatst en tegelijkertijd een alternate timeline exploreert. Als je dacht dat de film van Watchmen al een opgave was, moet je eigenlijk niet eens beginnen aan de comic en dan is dit een heel goed alternatief.