REVIEW: Planet Hulk/World War Hulk

Als ik boos en opgewonden raak begin ik over het algemeen te hyperventileren en zie ik sterretjes van de duizeligheid. Nee, een echt agressief type kan ik mezelf niet noemen. Komt goed uit, want de enige persoon waar ik in het dagelijks leven mee in conflict raak is de 89-jarige buurman die zonodig vanuit zijn huis tuba-lessen moet geven aan slechthorenden. Dan hebben sommige comicpersonages het een stuk moeilijker. Als die zich druk maken komt hun écht destructieve kant boven, vooral als je ze ongevraagd de ruimte inschiet. Dit is precies wat er gebeurt in de comics Planet Hulk en World War Hulk, twee opeenvolgende Marvel uitgaven over de bekendste groene spierbundel ter wereld. Tot de dag dat ik me groen verf, that is.

Planet Hulk

Hoeveel boeiende verhalen zijn er nou te bedenken over een snuggere gast die in stressvolle situaties in een woest alter ego verandert? Bruce Banner is een nerdy gast die het liefst met rust gelaten wil worden. Zijn love interest Betty Ross is op dit punt in de comic overleden, en zoveel heeft de man niet meer om voor te leven. De keerzijde van zijn medaille is de Hulk, de bruut die groter en sterker wordt als zijn boosheid toeneemt. Tsja, hoe diepgaand worden je verhalen met die opzet? Het Hulk karakter was dan ook een tijdje niet echt relevant meer. Het interessantste wat met hem gebeurde was een tijdelijke krankzinnigheid waarbij hij een groot deel van Las Vegas verwoestte, in Fantastic Four nummers 533 en 534. En hierna gebeurde er eindelijk weer eens iets nieuws.

Lezers die het hele Marvel comics gebeuren volgen zullen misschien opgepikt hebben dat er een geheim groepje bestaat dat zich de Illuminati noemt, wat bestaat uit de vertegenwoordigers van de superhelden community. Deze figuren (o.a. Doctor Strange, Iron Man en Black Bolt) hebben bij aanvang van Planet Hulk besloten dat de Hulk na zijn laatste uitbarsting een te grote dreiging is voor ons fragiele planeetje. Als ze niet ingrijpen gaat het ooit eens écht mis. Ze weten Bruce Banner aan boord van een satelliet te krijgen en lanceren hem vervolgens de ruimte in. Het is de bedoeling dat hij landt op een groene wereld zonder intelligent leven waar hij niemand meer kwaad kan doen en nooit meer boos hoeft te worden. Is dat een dick move? Ja, een beetje wel, maar wel een begrijpelijke. Wat de Illuminati niet had verwacht is een space-anomaly die roet in het eten gooit en Hulk juist op Sakaar, een heel ander soort wereld, dumpt. Oh shi-

Planet Hulk en opvolger World War Hulk zijn geschreven door Greg Pak, die zeker goed uit de voeten kan met de materie ondanks een paar clichés waar je jezelf even overheen moet zetten. Zo strandt Hulk op een wereld waar hij in den beginne verzwakt is door de space-anomaly en tijdelijk een stuk kwetsbaarder is geworden. Dit is nodig om de dreiging van zijn nieuwe situatie wat reëler te maken, en de groene beefcake wordt zodoende gevangen genomen door de dominante levensvorm op de planeet Sakaar en dankzij z’n vechtlust ingelijfd als gladiator in de erg Romeins aandoende samenleving. Oh ja, en er is een voorspelling die spreekt over een messias-achtig figuur dat de wereld zowel zal redden als vernietigen. Klinkt erg kazig allemaal, right? Maar kaas als sausje over een smakelijk gerecht kan soms wel werken. Planet Hulk is zo’n soortgelijk gevalletje. Wacht, nee, er is geen enkel gerecht dat significant beter wordt met een kaassausje. Ye gods, the calories!

Wat Pak best goed doet is Hulk neerzetten als slimme strateeg en tegelijk afstandelijke bruut. Banner’s bewustzijn werkt in deze nieuwe omgeving samen met Hulk’s fysieke vorm, en die combinatie maakt de comic een stuk beter te verteren. Maar er zijn meer interessante personages op deze vreemde planeet. Zo wordt een verbond gevormd met een groepje mede-gevangenen bestaande uit de rotsachtige Korg, de lokale insectachtige Miek en een van de laatste Brood (een old school type X-men villain á la Aliens). Deze groep weet door samenwerking te ontsnappen, wordt aangevuld met een klein leger aan rebellen en raakt betrokken in de heersende conflicten met uiteindelijk als inzet het voortbestaan van de planeet Sakaar itself.

Planet Hulk is niet echt een geniale must-have comic, zo goed is het nu ook weer net niet. De hoofdvillain is de Red King, een tiran die zó evil is dat het de gemiddelde massamoordenaar zal laten blozen van incompetentie. Was dit personage wat minder zwart/wit geweest dan had ik me vast niet zo geërgerd aan zijn over the top gedrag. Ook is het soms wat onduidelijk wie zich nu waar bevindt en wat de schaal is van de conflicten. Hierdoor zal het allemaal wat minder impact maken op je als lezer. Het tekenwerk van Carlo Pagulayan is degelijk, maar nergens écht spannend, en de paar tekenaars die soms met een aantal  van de 12 nummers meehelpen zijn ook niet direct bijzonder opvallend.

Aan de andere kant zijn er genoeg dingen weer best goed gedaan. Het verhaal heeft bij vlagen vrij epische momenten, Sakaar voelt zowaar als een unieke planeet met z’n eigen flora en fauna, Hulk’s groepje (dat zich de Warbound noemt) is een gevarieerde verzameling typetjes waarvan sommigen zowaar een heuse transformatie doorgaan, en het eind is best effectief; er gebeuren dingen die Hulk héél, héél boos maken op de Illuminati. Dingen waar bloed voor zal vloeien. En voor je het weet verzamelt Hulk zijn Warbound en gaan ze op weg… naar de Aarde.

World War Hulk (WWH)

Deze 5-delige crossover storyline stamt uit 2007 en pikt de draad meteen weer op. WWH is op zich te lezen zonder voorkennis, maar ik kan de combinatie met Planet Hulk wel aanraden, omdat de motivatie van Hulk om terug naar de Aarde te gaan en een gigantische hoop aars te schoppen anders niet zo sterk uit de verf komt. WWH is getekend door persoonlijke favoriet John Romita Jr., die hier misschien niet zijn beste werk levert (Kick-ass is een betere showcase van zijn kunnen) maar tenminste op tijd zijn tekenwerk afkreeg en nog een extra dikke issue 1 leverde ook. Vaak zie je dat de grote crossovers zoals House of M en Civil War nogal vertragingen oplopen omdat de high-profile tekenaar die aan het project gekoppeld is gewoon veel tijd kwijt is aan al die slicke pagina’s. Het werk van Romita Jr. is dan misschien vrij streperig en bulky in verhouding, maar de individuele nummers lagen tenminste eens op tijd in de schappen.

World War Hulk is niet al te subtiel, maar dat was ten tijde van uitkomen ook niet zo erg. De dramatische nasleep van de Civil War en de dood van Captain America zorgden voor een wat meer grimmige status quo in het Marvel universum, maar soms wil je gewoon dikke, dampende actie in je comics, toch? WWH is 5 issues over de Hulk die iedereen in z’n pad helemaal de tering in beukt, wat het beste gelezen kan worden met je bruutste powermetal tegelijkertijd in de CD speler. Het begint allemaal met het landen op het zuurstofhoudend deel van de maan en een confrontatie met Black Bolt, de Inhuman leider die een intens dodelijk stemgeluid heeft. Na de eerste (gefluisterde maar vrij heftige) aanval van Mr. Bolt blijkt de Hulk verre van verslagen en juist klaar voor ronde 2 als hij zegt “I didnt come here for a whisper. I wanna hear you scream!!”. De fanboy in me kirt van plezier en al lezend maak ik een fistpump in de lucht. Oh god, I’m never getting laid ever again.

De Aarde is hierna aan de beurt, en de grumpy groene gigant heeft een ultimatum: Manhattan moet ontruimd worden in 24 uur en de Illuminati dient zich hierna te verzamelen voor een laatste showdown. Er volgen confrontaties met Iron Man in een speciaal Hulkbuster outfit, de Fantastic Four, alle Avengers teams, het Amerikaanse leger en Doctor Strange die wel bereid is heel erg ver te gaan om de dag te redden. Mensen die de miniserie van The Sentry hebben gelezen zullen zich ook nog herinneren dat Bob Reynolds’ aanwezigheid een kalmerend effect heeft op de Hulk, en dat komt hier ook nog terug. Maar je hoopt eigenlijk op een dik epische knokpartij tussen Sentry en Hulk, right? De twee grootste powerhouses tegen elkaar? Wees gerust, dit gebeurt dan ook, en de vernietiging die hierdoor ontstaat is waanzinnig. WWH trekt dan ook alles uit de kast om een dik actiespektakel te leveren.

Hier zit hem ook het voornaamste nadeel trouwens; Planet Hulk is in verhouding een stuk genuanceerder en diepgaander dan z’n opvolger. Het een leidt wel logischerwijs tot het ander, maar erg veel intellectuele stimulatie hoef je in WWH niet te verwachten. Is wat mij betreft ook niet zo erg. Ik hoopte op wholesale destruction en ik kreeg het. Een interessante insteek is overigens dat er in dit verhaal eigenlijk geen échte villains zijn. Iedereen voelt zich gerechtvaardigd in zijn/haar daden. Nice. Dat het einde dan een beetje plots komt en niet echt bevredigend is, is een kleine domper op de pret.

Uiteraard waren er weer een hoop crossover issues van andere series die inhaakten op de perikelen van El Hulko Groeno. En zoals altijd was het meeste niet echt super boeiend. Mocht je toch benieuwd zijn, dan zijn de issues 19 en 20 van Iron Man’s eigen serie wel een kijkje waard, en de 3-delige miniserie World War Hulk: X-Men, waarin je-weet-wel-wie het opneemt tegen zo’n beetje alle X-men ever. Het uitgangspunt is wel mooi; Professor Xavier was op het moment dat werd beslist om de Hulk de ruimte in te sturen niet aanwezig bij de Illuminati meeting. Hij was op dat moment namelijk zelf in de ruimte, ironisch genoeg. Nu komt Banner verhaal halen bij de kale kikker en hem vragen wat hij gestemd zou hebben. Het resultaat: lekker over the top actie met een goed einde.

En nu?

Greg Pak had een plan voor een Hulk-gerelateerd drieluik, waarvan deze comics samen de eerste twee delen vormden. Toch is er iets misgegaan, want de Hulk serie werd na dit punt overgenomen door Jeph Loeb, dezelfde man die zo consequent mijn geliefde Ultimates tot een mislukt wanproduct wist te maken. Loeb, die elke recente comic zonodig een moordmysterie moet maken met cameos all over the place en de meest infantiele concepten.
Loeb introduceert in de eerste Hulk-gerelateerde comic na WWH een rode Hulk out of nowhere, die uiteraard iemand vermoordt in issue 1 onder vreemde omstandigheden (moordmysterie, check), vervolgens alle bekendste helden uit de Marvel stal op z’n nek krijgt (cameos, check) en blijkbaar zo bad-ass is dat hij de normaal altijd door schrijvers met respect behandelde Watcher in z’n gezicht moet beuken (infantiel, check). Loeb, met de broek op de knieën, sproeit een half-verteerde Burger King maaltijd over Greg Pak’s werk.

Laat die kinderachtige rommel dus liever voor wat het is en zoek een prettiger alternatief. Waar Loeb een nieuwe Hulk serie schreef, nam Greg Pak de al jaren lopende titel The Incredible Hulk over en die kreeg een nieuwe naam; The Incredible Herc(ules). Say whaaat? Ja, precies, Hercules. Niet alleen de Noorse goden lopen sinds de jaren ’60 rond in de Marvel wereld, maar de Griekse dus ook. Hercules was tot WWH als karakter niet echt vreselijk boeiend, just another strong guy. Maar Greg Pak gebruikt dit ietwat verwaarloosde personage, geeft hem een partner in crime in de vorm van de geniale maar rebelse jongeman Amadeus Cho, en het resultaat is zowaar dik de moeite waard en nog bijzonder grappig ook! En als je je afvraagt waar de lol hem dan inzit; hoeveel Marvel personages hebben nou eigenlijk hun reputatie gekregen door flink te zuipen, een wijd scala aan vrouwen in je bed krijgen en de wereld ook af en toe te redden? Oh wacht, Tony Stark.
Nah goed, geloof me; Herc is funny stuff. Greg Pak bewijst zeker kaas gegeten te hebben van die hele Griekse mythologie dankzij een hoop verwijzingen naar de klassieke legendes en gave concepten voor storylines, en Incredible Herc werd zo een bijzonder geslaagde comic in een periode waarin de meeste verhalen allemaal wat grimmig werden. Een prima manier om het gebrek aan degelijke Hulk-follow-ups mee te vergeten.

Alhoewel.. er is zowaar een follow-up op WWH getiteld Skaar: Son of Hulk, ook geschreven door Greg Pak, maar… het deed me allemaal vrij weinig. Hulk blijkt een zoon te hebben die opgroeit op het flink naar de kloten gegaan zijnde Sakaar, wordt een Conan-style badass, komt op Aarde terecht met het doel Banner te doden, maar ze moeten samenwerken dankzij intens domme, DOMME gebeurtenissen uit Loeb’s Hulk serie. Of zoiets. Whatever, man. Maak me maar wakker als er iets gebeurt dat mijn intelligentie niet beledigt. Ja, iets als ‘Hulk bevecht de rest van het Marvel universum’ wordt door mijn intelligentie geaccepteerd als zijnde ‘ok’. Mijn moeder is nog steeds teleurgesteld in me, zegt ze in haar dagelijkse telefoongesprek.

Dus.. als je je ooit hebt afgevraagd ‘wat nou als die film Gladiator in comic-vorm was uitgegeven maar met een sci-fi insteek, een groene hoofdpersoon en meer over the top actie, met een follow-up waarbij een paar busladingen superhelden in elkaar worden getrapt?’ heb je nu het definitieve antwoord. Al kan ik me voorstellen dat normaal in de samenleving functionerende mensen zich zoiets niet zullen afvragen. Ach, details. Ik kan de echte Marvel fan in ieder geval best aanraden om Planet Hulk en WWH een kans te geven, en zelfs groentjes kunnen hier best mee uit de voeten. Of ze nu boos en sterk zijn of niet.

Deze comic is geschreven door collega Bartelen @ Dorkside.nl